86. Verhaaltje bouwen
15-03-2013 09:48 | Columns | auteur Marcel Heinsbroek
In ieders leven gebeurt van alles wat. Bij de een wat meer dan bij de ander, maar geloof mij: ook u beleeft avonturen van allerlei aard. Vaak zijn het kleine dingetjes die, een beetje aangedikt vertelt, menig verjaardagsfeest opleuken. Maar ik heb maar 30 verjaardagen per jaar, dus waar laat ik mijn vertelsels dan?
Precies; hier, op het internet. Alleen, dat geheugen van mij... Vanmiddag nog, op het parkeerterrein van mijn werkgever. Ik wist echt niet meer waar ik m'n truck had gezet. Er stonden maar 40 bedrijfsrode auto's op het erf. Het leek wel een rozentuin. Gelukkig heb ik een witte auto, anders was ik nu nog bezig geweest met sleutel-slot-past niet-volgende sleutel-slot-past-niet- enzovoort enzovoort. Wat zegt u? Via het kenteken? Hahahahaha!
Dusss... dat geheugen van mij. Mocht u al meer van mijn verhaaltjes gelezen hebben, dan hier een verrassing: al het geschrevene is waar. Of, al: het meeste toch. Alleen in de details kan ik het wel eens mis hebben gehad. Heette Piet echt wel Piet, of was het nou Jan? Zat bedrijf nou in A of in B? In de zomer of in de winter? TIP voor de aandachtige lezer: het woord 'sneeuw' in een tekst duidt op winter. 'Zon' kan alles zijn, behalve 's nachts. Hier en daar moest ik naar van alles en nog wat een slag slaan.
Zo ook in het onderstaande verhaal. Reeds in 2010 gebouwd, mij al in 198. overkomen, maar omdat ik niet zeker was van namen en plaatsen nooit verschenen. En de tijd heeft het verdwijnen van het merk MelkUnie ook al weer ongedaan gemaakt. Van de naam van de genoemde instelling ben ik niet zeker, evenals de genoemde andere leverancier: dat kan net zo goed de slager geweest zijn. En hoe laat het toen eigenlijk echt licht werd? Ik dacht 6 uur, maar het kan zomaar 5 over 6 geweest zijn. Dilemma's, dilemma's. Nou ja, de basis is waar, en daar gaat het maar om.
Zet u schrap voor weer zon woeste belevenis, een echt avontuur. Vergeet donker Afrika! Lach om het heuveltje Himalaya! Voor spanning, actie en sensatie hoeft u echt niet verder dan... het Westland!
"Al het goeie, komt van Melkunie-koeien." Peer Mascini zei het al. De MelkUnie. Wie kent haar niet? Waarschijnlijk te veel mensen, want de MelkUnie bestaat niet meer, evenals het transportbedrijf A. Boers Transportbedrijf bv, via welke ik voor de zuivelgigant rij. Mijn dagelijkse werkzaamheden bestaan uit het afleveren van zuivelproducten in alle soorten, maten en hoeveelheden die de klant wenst.
Wilt u 10 kratten volle melk? Geen probleem. Wilt u 300 liter yoghurt voor uw restaurant of instellingskeuken? Ook dat is geen probleem. Dan levert de MelkUnie niet 300 pakken van één liter, maar 30 emmers van 10 liter per stuk. De dan nog volop aanwezige SRV-wagens, rijdende supermarkten zijn dat, en andere melkboeren behoren ook tot de grote klantenkring van de MelkUnie.
Zo ook het Bloemendaal, een psychiatrisch centrum in het Westland. Dagelijks komt daar een vrachtauto langs, die bij de Centrale Keuken yoghurt, vla, melk en vele soorten toetjes aflevert, alles voor bewoners en begeleiders van dit voor de regionale geestelijke gezondheidszorg o zo belangrijke centrum.
Bloemendaal is, voor zover ik op dat moment weet, verdeeld in paviljoens: woon- en verblijfeenheden voor mensen in diverse stadia van geestelijke gesteldheid. Van de 'lichte' gevallen: zij die met toezicht nog aardig functioneren, tot de 'zware' gevallen: diegenen die 's nachts apart gehouden worden, puur en alleen voor hun eigen veiligheid.
Die woensdagochtend ben ik vroeg, heel vroeg, aangekomen bij Bloemendaal. Het is zomer, dan is het om 6 uur al licht, maar ik begin in het donker met het lossen van mijn vracht. Bij de Centrale Keuken is nog niemand. Het ernaast gelegen paviljoen is nog donker. Het is stil, hier en daar begint een vogel voorzichtig aan zijn eerste lied, maar daardoor lijkt het wel steeds stiller te worden...
en stiller en stiller... en stiller... en stiller...
"WAAAAH!!"
Een schreeuw doorklieft de nacht. Ik stuiter acuut van de laadklep af. Mijn hart bonkt in mijn keel. Wat is dat nu ?? Het duurt even voor ik het door heb. In het paviljoen naast de keuken slapen de 'zware gevallen' en één van deze mensen (vergeet dat niet: het zijn mensen!) is wakker geworden en heeft het op een bloedstollend schreeuwen gezet.
De broodleverancier, die even later arriveert, zegt: "Heb jij een spook gezien? Je ziet zo wit." Ik leg hem het hele verhaal uit. Terwijl wij staan te praten begint het geschreeuw weer. Maar nu zijn we voorbereid, en we horen beiden eigenlijk alleen maar de geestelijke nood in die kreet. Terwijl we ons boeltje inpakken, zijn wij nu stil...
Marcel Heinsbroek
Precies; hier, op het internet. Alleen, dat geheugen van mij... Vanmiddag nog, op het parkeerterrein van mijn werkgever. Ik wist echt niet meer waar ik m'n truck had gezet. Er stonden maar 40 bedrijfsrode auto's op het erf. Het leek wel een rozentuin. Gelukkig heb ik een witte auto, anders was ik nu nog bezig geweest met sleutel-slot-past niet-volgende sleutel-slot-past-niet- enzovoort enzovoort. Wat zegt u? Via het kenteken? Hahahahaha!
Dusss... dat geheugen van mij. Mocht u al meer van mijn verhaaltjes gelezen hebben, dan hier een verrassing: al het geschrevene is waar. Of, al: het meeste toch. Alleen in de details kan ik het wel eens mis hebben gehad. Heette Piet echt wel Piet, of was het nou Jan? Zat bedrijf nou in A of in B? In de zomer of in de winter? TIP voor de aandachtige lezer: het woord 'sneeuw' in een tekst duidt op winter. 'Zon' kan alles zijn, behalve 's nachts. Hier en daar moest ik naar van alles en nog wat een slag slaan.
Zo ook in het onderstaande verhaal. Reeds in 2010 gebouwd, mij al in 198. overkomen, maar omdat ik niet zeker was van namen en plaatsen nooit verschenen. En de tijd heeft het verdwijnen van het merk MelkUnie ook al weer ongedaan gemaakt. Van de naam van de genoemde instelling ben ik niet zeker, evenals de genoemde andere leverancier: dat kan net zo goed de slager geweest zijn. En hoe laat het toen eigenlijk echt licht werd? Ik dacht 6 uur, maar het kan zomaar 5 over 6 geweest zijn. Dilemma's, dilemma's. Nou ja, de basis is waar, en daar gaat het maar om.
Zet u schrap voor weer zon woeste belevenis, een echt avontuur. Vergeet donker Afrika! Lach om het heuveltje Himalaya! Voor spanning, actie en sensatie hoeft u echt niet verder dan... het Westland!
Stilte voor...
"Al het goeie, komt van Melkunie-koeien." Peer Mascini zei het al. De MelkUnie. Wie kent haar niet? Waarschijnlijk te veel mensen, want de MelkUnie bestaat niet meer, evenals het transportbedrijf A. Boers Transportbedrijf bv, via welke ik voor de zuivelgigant rij. Mijn dagelijkse werkzaamheden bestaan uit het afleveren van zuivelproducten in alle soorten, maten en hoeveelheden die de klant wenst.
Wilt u 10 kratten volle melk? Geen probleem. Wilt u 300 liter yoghurt voor uw restaurant of instellingskeuken? Ook dat is geen probleem. Dan levert de MelkUnie niet 300 pakken van één liter, maar 30 emmers van 10 liter per stuk. De dan nog volop aanwezige SRV-wagens, rijdende supermarkten zijn dat, en andere melkboeren behoren ook tot de grote klantenkring van de MelkUnie.
Zo ook het Bloemendaal, een psychiatrisch centrum in het Westland. Dagelijks komt daar een vrachtauto langs, die bij de Centrale Keuken yoghurt, vla, melk en vele soorten toetjes aflevert, alles voor bewoners en begeleiders van dit voor de regionale geestelijke gezondheidszorg o zo belangrijke centrum.
Bloemendaal is, voor zover ik op dat moment weet, verdeeld in paviljoens: woon- en verblijfeenheden voor mensen in diverse stadia van geestelijke gesteldheid. Van de 'lichte' gevallen: zij die met toezicht nog aardig functioneren, tot de 'zware' gevallen: diegenen die 's nachts apart gehouden worden, puur en alleen voor hun eigen veiligheid.
Die woensdagochtend ben ik vroeg, heel vroeg, aangekomen bij Bloemendaal. Het is zomer, dan is het om 6 uur al licht, maar ik begin in het donker met het lossen van mijn vracht. Bij de Centrale Keuken is nog niemand. Het ernaast gelegen paviljoen is nog donker. Het is stil, hier en daar begint een vogel voorzichtig aan zijn eerste lied, maar daardoor lijkt het wel steeds stiller te worden...
en stiller en stiller... en stiller... en stiller...
"WAAAAH!!"
Een schreeuw doorklieft de nacht. Ik stuiter acuut van de laadklep af. Mijn hart bonkt in mijn keel. Wat is dat nu ?? Het duurt even voor ik het door heb. In het paviljoen naast de keuken slapen de 'zware gevallen' en één van deze mensen (vergeet dat niet: het zijn mensen!) is wakker geworden en heeft het op een bloedstollend schreeuwen gezet.
De broodleverancier, die even later arriveert, zegt: "Heb jij een spook gezien? Je ziet zo wit." Ik leg hem het hele verhaal uit. Terwijl wij staan te praten begint het geschreeuw weer. Maar nu zijn we voorbereid, en we horen beiden eigenlijk alleen maar de geestelijke nood in die kreet. Terwijl we ons boeltje inpakken, zijn wij nu stil...
Marcel Heinsbroek